KlikoBob.nl is opgeheven. Om alle bestaande berichten niet geheel verloren te laten gaan is een kopie van de site ondergebracht bij blogblox.nl.

Bezoek voor nieuwtjes en blaatpraatjes het nieuwe blog van Willem:

http://willem.blogblox.nl/

De domeinnamen klikobob.nl en klikobob.net zijn nog actief tot november 2010. Daarna zal de site alleen nog bereikbaar zijn via het sub-domein:

klikobob.blogblox.nl

Brielle – De artikelen voor de krant van het Streekdierentehuis zijn allemaal geschreven. Een heerlijk gevoel geeft dat, weer tijd te hebben voor het schrijven van verhalen op deze site. Natuurlijk is die krant belangrijk voor het Streekdierentehuis. Die verhalen moeten mensen immers nieuwsgierig maken, waardoor ze de open dag op 12 juni dit jaar komen bezoeken. En, dan maar hopen dat de asielmedewerkers op die dag de nodige kittens, veel liever nog al die veel leukere oudere katten én alle honden plaatst. Een leeg asiel is immers het mooiste asiel wat er is. Een onhaalbaar idee, dat weet ik, maar toch. Nou ja, hoe dan ook, er is weer tijd om aan het schrijven van verhalen voor deze site te werken. Een idee heb ik dankzij de krant wel gekregen, wat meer interviews. Verhalen van andere dierenliefhebbers. Dat is eenvoudig om te doen. En, ik denk dat het voor bezoekers van de site ook een opluchting is om niet weer de zoveelste keer te moeten lezen over het uitlaten van Bob en Bep of andere onbenulligheden. Kortom, ik ga binnenkort met het idee aan de slag. Zou wel willen dat ik voor dat soort plannen altijd de foto’s van Wilma Hoekman kon gebruiken. Neem nou deze foto van een asielkat die zij voor de krant aanleverde.

Spijkenisse
Of ik even wilde helpen met een BOB-meting, vroeg mijn technische collega vanmorgen. Natuurlijk, wilde ik dat wel. Wie de naam Bob noemt, trekt mijn aandacht. Of het nou de chauffeur van dronken passagiers is, onze hond, of een heuse BOB-meting ik sta daar klaar voor. Een BOB-meting bleek een Berekening Onderkant Buis. De onderkant van een rioolbuis moest worden ingemeten. Waarvoor? Geen flauw idee. Leuk was het wel een beetje bouwvakker spelen. Een beetje, jawel voor Bob de bouwer figureren.

Brielle
En, heeft u een lekker weekeinde gehad? Wij wel. Het weer vandaag viel een beetje tegen, maar toch. We konden iedere dag dollen in de tuin. Oké, het gras van de baas is daar niet beter van geworden. Maar, wij wel! Nu, zo laat op de avond ligt Bep een beetje te snurken in haar mandje. Ze droomt ook af en toe, dan maakt ze gekke geluidjes. Trouwens voor u misschien leuk om te weten. Wij, honden dromen vaak in geuren, dus niet, zoals de meeste mensen, in plaatjes. Dat komt omdat wij allereerst met onze neus ruiken, dan luisteren en dan pas kijken. Dat is bij mensen wel even anders, die kijken, luisteren en kunnen nauwelijks ruiken. Veel is er verder niet te melden. De baas weer druk natuurlijk. Alle bazen zeggen het druk te hebben, dus waarom hij niet? Ach, het zal. Morgen is het lekker rustig thuis, zijn ze bijna allemaal aan het druk zijn. Kan ik nog even dromen. Van al dat lekkers wat ik dit weekeinde heb geroken. Lentegeuren geven lentedromen.

Brielle
Voor wie het nog niet weet: zaterdag 12 juni 2010 houdt het Streekdierentehuis in Spijkenisse open dag. Om voor die dag reclame te maken, is met een uitgever de afspraak gemaakt voor het drukken van een krant. De uitgever zorgt voor verspreiding, adverteerders en dergelijke. En, ik voor de teksten. Interviews enzovoorts.
Vorige keer was dat maken van die krant redelijk snel klaar, dankzij deze website. Daar stonden toen nog de verhalen van de dierenambulance en zo. Dus, wat knip- en plakwerk, nog wat schaven aan de d-tjes en t-tjes en de krant was klaar. Dit keer is het minder simpel, dus wat meer werk. Want jatwerk van de site van de ambulance nu, daar doe ik niet aan. Vandaar ook weinig teksten op deze site, gewoon te even te druk. Sorry daarvoor. Wel leuk om via de ‘werkplaats van de site’ te zien dat er nog steeds redelijk wat bezoekers het, minder actuele, nieuws lezen. De laatste tijd zijn er veel mensen die op google ‘dierenpolitie’ intikken en dat daarover hier wat meer lezen. Zelf wil ik daarom voor de krant graag een medewerker van die dierenpolitie in Capelle interviewen. Of dat lukt? Morgen ga ik het proberen. Heeft u nog leuke ideeën voor verhalen? Of kent u iemand waaraan volgens u aandacht moet worden besteed? Reageer dan even op dit artikel. Maken we samen een krant, dat is leuker en beter.

Brielle
Kijk, wat er in komt moet er ook weer uit. Dat had ik vanmorgen. Gisteren had de baas een prima bot geserveerd. In de tuin. Een lekker bot gerookt met een hamsmaak. Pakweg dertig centimeter lang. Goed op dikte. Kortom een prima product. Alle lof aan degene die de receptuur verzorgd heeft. Het bot had een prima bite, er wat kwalitatief niets op af te dingen. Beetje veel, dat wel. Bep had daar minder last van. Nooit genoeg natuurlijk.

Kostte niks, dat bot, natuurlijk. Gewoon, gekregen van vriendin Sandra, uit het grote magazijn. Maar, wat ik al meldde, wat erin komt moet er ook weer uit. Mens, een krampen had ik vanmorgen. En, laat nou de baas net een boek aan het lezen zijn over hondenpsychologie. Met, als altijd in die stomme boeken, het hoofdstuk dominantie aan het begin. In dat hoofdstuk stond een verhaal dat een piepende hond zijn zin niet moet krijgen als hij voor de deur staat en de indruk maakt nodig te moeten: poepen. Nou ik piepte vanmorgen en had zelf ook de indruk dat ik heel, heel nodig moest: poepen. Het hoofdstuk communiceren met uw hond kwam later. Daar was de baas later vandaag aan toe. Vanmorgen moest hij kiezen. Of, volgens het boekje, lekker dominant zijn en de keukenvloer gaan dweilen, of minder dominant zijn en zijn gras (ha, ha) laten bemesten. Het werd het laatste. Mensen, wat luchtte dat op. Heerlijk om dat bot te eten. En, misschien nog lekkerder om dat bot weer uit je systeem te verwijderen. Over dat genot zou ik een boek kunnen schrijven. Maar, ach, er is geen hond die dat wil lezen. Ervaren is beter, zo denk ik.

Spijkenisse
Stel dat je een longerend paard als Truus in een pakje sigaretten kon stoppen. Dan zou er op de verpakking een tekst komen als: pas op, een longerend paard schopt en steigert en is dus dodelijk. Vandaar dat ik Truus sinds kort zo veel mogelijk laat longeren (rondjes rennen). Dat geeft langs de dijk een beetje spektakel.
 

Een beetje improviseren is het wel. Twee hondenriemen aan elkaar. Een klein touwtje wat ik door een kort stukje (pakweg 25 centimeter) tuinslang heb geknoopt. Het touw aan het halster. En, de armen wijd. Daarna klakken met de tong en de show kan beginnen. Eerst loopt Truus nog een rondje, maar daarna rent ze recht op mij af. Voorbenen omhoog, proberen te draaien en te schoppen met de achterbenen. Het lukt steeds beter om Truus een paar rondjes te laten lopen. Met al die show erbij. De show verdwijnt als Truus echt geen zin meer heeft. Dan gaat zij snuiven en komt echt in de aanval. Tijd om wat anders te gaan doen, denk ik op dat soort momenten. Gek genoeg maakt Truus mij daarbij niet boos en niet bang. Waar ik wel boos van werd was het publiek vandaag. Een oude Nederlandse man kwam aangereden met een auto vol niet-Nederlandse kleine kinderen en een vrouw. De man ging aan de andere kant van de weg in het gras liggen en twee van de kinderen kwamen kijken naar het spektakel Truus. De geit in de wei kwam naar de kinderen toe, stak zijn kop door het schapengaas. Het jongste kind, een jongetje van een jaar of vijf, aaide de geit niet, maar begon het dier tegen haar kop aan te schoppen. De geit kon niet snel wegkomen met haar hoorns tussen het gaas. Kijk, daar word ik nou boos van. Agressief. Lastig was de positie natuurlijk, hekken, boze Truus enzovoorts. Dus schreeuwde ik naar dat %%%-kind iets opvoedends. De hele kinderschaar plus ik denk een import moeder kwamen na een paar minuten kijken hoe ik met Truus in de weer was. Ik probeerde ze uit te leggen dat geiten ook gevoel hebben. Maar, kennelijk moest de inburgeringscursus nog gevolgd worden. De pa bleef in het gras liggen, terwijl de kinderen op en neer liepen over de drukke weg. Toen ik uit de wei kwam, klaar om pa iets over opvoeden te vertellen, stapte de hele familie in de auto en reed weg. Eerlijk gezegd wenste ik hen in gedachten alle goeds van alle teksten op pakjes sigaretten toe. Uitspreken deed ik het niet. Zo ben ik niet opgevoed.

Brielle
Met echte lente in het vooruitzicht, zijn het vrouwtje en de baas aan de slag gegaan in de tuin. Nou ja, het was weekeinde natuurlijk. Dus, nadat er een was beetje gesnoeid, geharkt en gewinkeld, volgde er een biertje. Hapje erbij natuurlijk. Toch, alhoewel er eigenlijk niets gebeurd is dit weekeinde, moet ik zeggen. Zeggen dat ik wat heb ontdekt. Het snoeihout smaakte zoet. Ik heb urenlang lekker kunnen knauwen en proeven van de gesnoeide resten van een vlinderstruik. De baas is trouwens nog steeds aan het typen. Hij maakt de asielkrant en is ook nog druk met het controleren van t-tjes en d-tjes en zo in het product van dochter Anne. Niet dat hij daar erg goed in is, maar ach, iemand moet het doen. Ik knauw maar rustig door. In stilte, zoals ik dat graag doe.

Brielle – Kijk, met een halve tulband loop je voor gek. Zeker met een cake die ze tulband noemen. Dat snapt toch iedereen. Nou had iemand een halve tulband op het aanrecht laten staan. Met Pasen had ik daar al wat kruimels van geproefd. Dus, toen ik vanavond die halve tulband op het aanrecht zag staan dacht ik bij mijzelf: ,,Bep meid, test nou de draagkracht van je achterpootjes eens.’’ En, het viel mij mee. Zonder veel problemen steunden mijn achterpootjes mij, terwijl ik met mijn voorpootjes de halve tulband van het houten bord wipte. Bob zat bij de baas en liet zich kroelen. Het vrouwtje zat op de bank. Dus, in alle rust heb ik dat ding kunnen opruimen van de keukenvloer. Pas op het eind hadden de baas en Bob het door. Bob hielp nog even de laatste van die kruimels van de vloer te likken. Kortom, niemand hoeft voor gek te lopen met een halve tulband op zijn kop. En, die halve tulband heeft de vloer niet lang bevuild. Wel moeten mijn achterpootjes nu een zwaar buikje tillen. Maar ach, alles voor het goede doel zal ik maar zeggen.

Maasvlakte – De baas kan liegen, liegen, niet te geloven gewoon. Kijk, vandaag op 1^e Paasdag verveelde de baas zich. Dus gingen we samen naar het strand. Bep ging met Anne wandelen en het vrouwtje is werken. Nou staat dat strand, slag Vuurtoren, vol met bordjes: verboden toegang. Die kan je net zo makkelijk vervangen door bordjes met: welkom baas. Tenminste als het aan de baas ligt. Die beveiliger die ons na de wandeling stond op te wachten dacht daar anders over. Dus, ging de baas liegen, liegen.

Het was zonder meer heerlijk vanmorgen. Balletje erbij, rennen. Zag op het laatst nog een echte paashaas ook. Kon de baas nog even gillen. Kortom gezellig. Op het strand was helemaal niemand. Je kan daar ook moeilijk komen hoor. Hekken, van alles en nog wat hadden ze klaarstaan om de baas een plezier te doen. Het was mooi, lekker en ontspannend allemaal. Teruggekomen, weer tussen hekken door enzovoorts, parkeerde er een 4×4 achter onze auto. Een klein meneertje stapte uit. Hij wachtte op pakweg vijf meter afstand tot ik in de auto zat. Beleefd gaf het meneertje de baas een hand. Met mij wilde hij kennelijk niet kennis maken. Onbeleefd, maar ach, wat maakt het uit. Het meneertje vertelde de baas dat hij zich kon voorstellen dat die met mij op het strand was gaan wandelen. Maar, dat dat niet mag. Er staan bordjes om dat duidelijk te maken. En, als de baas zijn auto parkeert, dan kunnen er meer mensen zijn die op het strand gaan wandelen. Dat mag niet. De baas had zin om lulkoek te verkopen. Zo vertelde hij mij later. Hij vertelde het meneertje dat hij van de dierenambulance was. Op zoek naar aangespoelde zeezoogdieren. Om die zo nodig te redden. Redden? Nou ja, het meneertje moest nu zijn aanpak wijzigen. Want, het bewandelen van het strand werd zo min of meer legaal door die lulkoek van de baas. Dus, werd het gevaar. Dom natuurlijk, want wie gevaar zegt smeekt de baas bijna om te komen. Vindt die gek leuk. De baas hoorde geduldig hoe gevaarlijk het gaat worden op het strand. Ze gaan daar die leuke blokken weghalen. En, daar kunnen ze geen pottenkijkers bij gebruiken. Nou, meneertje, of je daar de baas mee wegjaagt, dacht het niet. Beleefd gaf de baas het meneertje een hand. Met een brede glimlach erbij. En hij sloot af met een vrolijk: ,,tot ziens!’’ De man was zo dom om tot ziens terug te zeggen.